yenigelengun

Ayakkabıcı,yeni getirdiği malları vitrine yerleştirirken,sokaktaki bir çocuk onu izlemekteydi.Okullar kapanmak üzere olduğundan,spor ayakkabılar rağbet fazlaydı.Gerçi mallar lüks sayılmazdı ama,küçük bir dükkan için yeterliydi.Onların en güzelini ön tarafa koyunca,çocuk vitrie doğru biraz daha yaklaştı.

Fakat bir koltuk değneği kullanmaktaydı.Hemde güçlükle...

Adam ona bir kez daha göz attı.Üstündeki pantolonun sol kısmı,dizinin alt kısmından sonra boştu.Bu yüzden de sağa sola uçuşuyordu.

Çocuğun baktığı ayakkabılar sanki onu kendinden geçirmişti.

Bir müddet öyle durdu.Daldığı hülyadan çıkıp yola koyulduğunda,adam dükkandan dışarı fırlayıp,:

"Küçük ! "diye seslendi."Ayakkabı almayı düşündün mü? Bu seneki modeller bir harika."

Çocuk,ona dönerek:

"Gerçekten çok güzeller!.." diye tebessüm etti."Ama benim bir bacağım doğuştan eksik."

"Bence önemli değil!.." diye atıldı adam."Bu dünyada her şeyiyle tam insan yok ki! Kiminin eli eksik.Kiminin de bacağı.

"Kiminin de aklı yada imanı."

Küçük çocuk bir şey söylemiyordu. Adam ise konuşmayı sürdürdü:

"Keşke imanımız eksik olacağına,ayakkabılarımız eksik olsa idi."

Çocuğun kafası iyice karışmıştı.Bu sefer adama doğru yaklaşıp:

"Anlayamadım.Neden öyle olsun ki!"

" Çok basit!.."dedi adam."Eğer imanımız yoksa cennete giremeyiz."

"Ama ayaklar yoksa ,problem değil.Zaten orda tüm eksikler tamamlanacak.Hatta sakat insanlar sağlamlara oranla,daha fazla mükafat görecekler..."

Küçük çocuk bir kez daha tebessüm etti.O güne kadar çektiği acılar,hafiflemiş gibiydi.Adam,vitrini işaret ederek: "Baktığın ayakkabı sana yakışır!.." dedi. " Denemek ister misin? "

Çocuk başını yana sallayıp:

"Üzerinde 30 lira yazıyor." dedi. "Almam mümkün değil ki!"

" İndirim sezonunu,senin için biraz öne alırım!.."dedi adam. " Bu durumda 20 liraya düşer.Zaten sen bir tekini alacaksın, o da 10 lira eder."

Çocuk biraz düşünüp:

"Ayakkabının diğer teki işe yaramaz!" dedi. "Onu kim alacak ki ? "

"Amma yaptın haa!.." diye güldü adam."Onu da sağ ayağı eksik olan bir çocuğa satarım."

Küçük çocuğun aklı,bu sözlere yatmıştı.Adam,devam ederek:

"Üstelik de öğrencisin değil mi?" diye sordu.

"İkiye gidiyorum !.." diye atıldı çocuk." Üçe geçtim sayılır."

"Tamam işte ! "dedi adam." 5 lirada öğrenci indirimi yapsak,geri kalır 5 lira.O da zaten pazarlık payı olur.Bu durumda ayakkabı senindir,sattım gitti ! "

Ayakkabıcı,çocuğun şaşkın bakışları arasında dükkana girdi.

İçerdeki raflar,onun beğendiği modelin aynısıyla doluydu.Ama adam, vitrinde olanı çıkarttı.Bir tabure alıp döndükten sonra,çocuğu oturtup,yeni ayakkabısını giydirdi.Ve çıkarttığı eskiyi göstererek, "Benim satış işlemim bitti !" dedi." Sende bana, bunu satsan memnun olurum."

"Şaka mı yapıyorsunuz?" diye kekeledi çocuk."Onun tabanı delinmek üzere.Eski bir ayakkabı,para eder mi?"

"Sen çok cahil kalmışsın be arkadaş.." dedi adam."Antika eşyalardan haberin yok her halde.Bir antika ne kadar eski ise,o kadar para tutar.Bu yüzden ayakkabın,en az 30-40 lira eder."

Küçük çocuk art arda yaşadığı şokları,üzerinden atabilmiş değildi.Mutlaka bir rüyada olmalıydı.Hem de hayatındaki en güzel rüya.Adamın heyecandan avuçlarına sıkıştırdığı, kağıt paralara göz gezdirdikten sonra,10 liralık banknotu geri vererek:

"Bana göre 20 lira yeterli." dedi. "İndirim mevsimini başlattınız ya!.."

Adam onu kıramayıp oarayı aldı.Ve bu arada yanağına bir öpücük kondurdu.Her nedense içi içine sığmıyordu.Eğer bütün mallarını bir günde satsa,böyle bir mutluluğu bulamazdı.

Çocuk yavaşça yerinden doğruldu.Sanki koltuk değneğine ihtiyaç duymuyordu.Sımsıcak bir tebessümle teşekkür edip:

"Babam haklıymış!."dedi.

"Sakat olduğum için,üzülmeme hiç gerek yok!..." demişti.

Ömer Faruk Altıntaş(Denizce)

Teneke çalan çocuklar

Bir şahsın kapısının önünde bir grup çocuk teneke çalarak gürültü yapıyorlardı. Mahalleli ne kadar müdahale ettiyse de çocukları bu davranışlarından vazgeçiremediler. Bir gün, önünde gürültü yapılan evin sahibi, dışarı çıkarak çocukların yanlarına gitti. Onlarla konuşup bir anlaşma yaptı. Bu anlaşmaya göre, çocuklar günün belirsiz vakitlerinde gelip gürültü yapmayacak, aksine anlaştıkları bir saatte gelecekler ve o saatte gürültü yapacaklardı. Anlaşmaya göre yapacakları gürültü karşılığında ise bu şahıstan para alacaklardı. Çocuklar bu anlaşmadan memnun oldular ve ertesi gün anlaştıkları saatte kapının önüne geldiler. Tenekelere, ellerindeki sopalarla vurarak gürültü yaptılar. Bir süre sonra, anlaşma yaptıkları şahıs kapıda göründü. Çocukların yanına gelerek, anlaştıkları şekilde bu gürültünün karşılığında belli bir ücret verdi.

Çocukları evlerine gönderdi. Çocuklar ertesi gün anlaştıkları saatte yeniden kapının önüne geldiler ve yeniden gürültü yaptılar. Şahıs yeniden çıktı ve çocuklara anlaştıkları parayı verdi. Ancak adamın, her seferinde evden geç çıkmasına kızan çocuklar, adamı ikaz ettiler ve geç gelmemesini söylediler. Ertesi gün mutat saatte çocuklar yine geldi ve gürültü yapmaya yeniden başladılar. Çocuklar uzun süre gürültü yaptıkları halde, şahıs yine gecikerek evden çıkıp çocukların yanına geldi. Çocuklara, artık anlaştıkları parayı vermekte zorlandığını söyledi. Çocuklar ile yeni bir anlaşma yapmak istediğini belirtti ve sordu:

“Acaba şu anda anlaşmış olduğumuz ücretin yarısını versem, yine gelir misiniz?” Çocuklar, zaten paralarını geç teslim eden şahsın bu teklifine kızdılar ve kabul etmediler. Zaten bu iş için boşa zaman harcadıklarından bahsettiler. Diğer çocuklar oyun oynayıp güzel vakit geçirirken, kendilerinin bu iş için kenarda oturup saatlerce beklediklerini ve şahsın yeni teklifini kabul etmediklerini ve bir daha da buraya gelmeyeceklerini söylediler.

Bu örneği de incelediğimizde ceza karşısında davranışlarını değiştirmeyen çocukların, mükafat aracılığı ile kötü davranışlarının kontrol altına alındığına ve daha sonra da tamamen ortadan kaldırıldığına şahit oluyoruz.